2006 - 2007
Slangetje op sterk water
Soms heb je wel eens van die groepen die wat meer energie vergen dan anderen. De laatste jaren heb ik gelukkig voornamelijk rustige groepen 7 en 8 ( laat ik het afkloppen!), maar dat is ook wel eens anders geweest. Ik kan me nog een groep 8 herinneren waar een collega van overspannen raakte. Er werd mij gevraagd om die groep over te nemen. Uit deze groep het volgende verhaal:
In het klaslokaal van de overspannen collega stonden in de vensterbank glazen potten met daarin dieren op sterk water. Persoonlijk houd ik daar niet zo van, maar smaken verschillen. Toen ik na de pauze het lokaal binnen kwam, voelde ik meteen dat er iets niet in de haak was. De spanning was om te snijden: de leerlingen keken me allemaal aan met een glimlach op het gezicht, wachtend op wat er komen ging. Ineens viel mijn blik op het deksel van een van de glazen potten, die zich naast i.p.v. op de pot bevond en tot overmaat van ramp hing er zo'n vies dood slangetje over de rand heen te bungelen. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben, want ik hoorde gegniffel. Ik keek hen aan en zei: "Ik hoop maar dat degene die dat gedaan heeft, daarna goed zijn handen heeft gewassen. Het maakt mij niet uit en het dode slangetje ook niet, maar er zit behoorlijk giftig water in zo'n pot! Wel eens gehoord van lijkengif?" Hoe ik op dat laatste kwam, weet ik niet. Het sloeg werkelijk nergens op, maar het klonk wel heel erg gevaarlijk. Ik begon quasi onverschillig de boeken uit te delen en vrijwel meteen vroeg een van de heren of hij naar het toilet mocht. Natuurlijk mocht dat. Toen hij de klas uit was, hield ik het niet meer. Ik schaterde het uit en zei tegen de kinderen dat ik nu wist wie het gedaan had. De kinderen begrepen er niets van. Hoe kon daar nu om lachen? Moest ik hem niet gaan helpen om dat gif er af te krijgen? Toen ik hen vertelde dat ik dat verhaal verzonnen had, was het eerst even stil. Daarna barstte iedereen in lachen uit. Ondertussen kwam de dader met frisse rood geboende handen terug van het toilet, waardoor iedereen nog harder begon te lachen. Hij keek mij niet begrijpend aan en vroeg waarom iedereen zo moest lachen. Ik antwoordde: "Omdat wij na schooltijd een straf afspraakje hebben; ‘t is maar dat je het weet!"
1997 - 1998
1999 - 2000
2000 - 2001
2001 - 2002
2002 - 2003
2003 - 2004
2004 - 2005